Over de auteur

Ik ben beginnen te stotteren toen ik nog een kind was. Tijdens mijn adolescentie verergerde mijn gestotter. Stotteren werd een cruciaal probleem. Eenvoudige dingen zoals een treinbiljet of een krant kopen waren dikwijls echte nachtmerries.

Afgestudeerd in 1989 begon ik mijn carrière als ingenieur in de informaticasector. Ik stotterde verschrikkelijk wanneer ik met mijn bazen moest praten. Ik was gefrustreerd omdat ik de indruk had dat mijn succes in het beroep geen gelijke tred hield met mijn technische en menselijke kwaliteiten.

Ik durfde met mijn familie niet over mijn gestotter praten. Gedurende dertig jaar deden mijn ouders en ikzelf alsof er niks abnormaals aan de hand was. Helemaal in het begin hadden mijn ouders het met mij over stotteren willen hebben. Zij vreesden echter mij te kwetsen en op die manier mijn gestotter te verergeren.

Drie jaar geleden beslisten ze mij erover aan te spreken. Het was geen gemakkelijke beslissing en zij vroegen zich af hoe ik zou reageren. Ze waren opgelucht toen ze merkten dat ik positief reageerde en dat ik rustig over stotteren kon praten zonder dat ik méér dan naar gewoonte hakkelde. Het was voor mij eveneens een opluchting te ontdekken dat ik nu vrijuit met mijn familie over stotteren kon praten. Van toen af wist ik dat ik op hen kon rekenen en dat ik niet meer alleen stond in mijn strijd tegen een onzichtbare vijand.

Ze raadden me aan me in te schrijven voor een stage in een revalidatiecentrum dat hun dokter had aanbevolen. Ik telefoneerde direct. Het centrum had echter definitief zijn deuren gesloten. Ik was zeer ontgoocheld. Mijn houding tegenover stotteren veranderde evenwel totaal. Ik was vast besloten stotteren niet meer te ondergaan maar te vechten tegen de kwaal die mijn leven verwoestte.

In het begin was dit moeilijk, want ik wist niet hoe het probleem aan te pakken. Nadat ik veelvuldig opzoekingwerk had verricht, begreep ik dat stotteren een fenomeen is dat de gehele persoonlijkheid omvat. Alleen een totale aanpak zou het volledig kunnen uitschakelen.

Ik stelde mijn eigen therapie op punt en na enkele weken intensief oefenen, kwam ik tot de vaststelling dat mijn spreektrant duidelijk verbeterd was. Ik ging door met oefenen en twee maand later stotterde ik praktisch niet meer.

Stotter ik nu nog? Ja, soms zoals iedereen… Mijn spraakbelemmering is in feite niet méér waarneembaar als bij een niet-stotteraar die van tijd tot tijd aarzelt, die midden in een zin stopt, die een lettergreep één of tweemaal herhaalt omdat hij in de war is of omdat hij het juiste woord niet vindt. Niemand op deze planeet heeft een perfecte spreektrant en ik ben geen uitzondering op de regel. Zoals 99% van de wereldbevolking heb ik nu een lichte spraakbelemmering.

Ik besliste een boek te schrijven en het te verspreiden via het web met de bedoeling alle stotteraars van de gehele wereld te helpen. De getuigenissen van mijn lezers sinds de publicatie van Totaaltherapie voor stotteren waren voor mij de bevestiging dat deze totaalomvattende aanpak de juiste was.

Toen de redactie van mijn boek Totaaltherapie voor stotteren ten einde was, heb ik een exemplaar per e-mail aan mijn ouders verstuurd. Enkele dagen later antwoordden ze mij: “Dat is nu het soort boek dat wij lang geleden, toen je begon te stotteren, graag zouden gelezen hebben. Gedurende al die jaren was stotteren voor ons  een totaal mysterie en hadden wij niet de flauwste notie van wat jij voelde.” Toen realiseerde ik me dat dit boek niet alleen nuttig kon zijn voor de stotteraars maar ook voor hun entourage.

Phillip Roberts